Thuis in beeld

Ter gelegenheid van de herdenking van het einde van de Tweede Wereldoorlog op 15 augustus 2016, maakte het Indisch Herinneringscentrum een video-interview in de serie Thuis in beeld. Het IHC wil met de campagne het ongrijpbare gevoel van ‘thuis’ in beeld brengen. Het interview was te zien op 15 augustus in Den Haag als onderdeel van de Indische Salon van de Indiëherdenking.

Vóór mijn 15e heb ik nooit ergens langer gewoond dan twee jaar. Ik heb me dus ook niet echt kunnen hechten. Ik denk dat dat bepalend is voor mijn gevoel dat ‘thuis’ eigenlijk altijd ergens anders is dan waar ik nu ben.

De meisjes Mondt blijven

De zusjes Mondt zijn dood. Mijn moeder en haar oudste zus zijn een maand na elkaar overleden. Zij hadden Indische roepnamen: Henriette Elly (1921, Batavia) werd Troelie genoemd en Helena Armanda (1919, Tandjong Pandan) heette Noesje. De korte tijd tussen hun overlijdens kan geen toeval zijn. De meisjes Mondt kenden elkaar al zolang zij leefden en trokken hun hele leven samen op.

In 2009 verscheen mijn verhaal ‘De meisjes Mondt blijven’ in Indisch Anders, boekenkrant bij het Tong Tong Festival. De krant richt zich op lezers met een  belangstelling voor (post)koloniale letteren.

Download hier Indisch Anders en lees mijn verhaal op pagina 4 en 5.

Tafeltje. Een Indische levensloop

 

In mijn huis staat een tafeltje, een mooi, voornaam bijzettafeltje. Het is van mat glanzend roodbruin hout. ‘Rozenhout,’ zei mijn moeder, en als mijn moeder rozenhout zei, dan is het rozenhout. Het tafeltje heeft afgeronde hoeken en staat hoog op ranke, vierkante pootjes. In het midden van het bovenblad is vaag een donkere tekening te zien van wilde nerven die alle richtingen uit vliegen. Voor de omlijsting is juist rustig hout gekozen dat het wilde in toom houdt. Rondom, vlak onder het bovenblad zit een opengewerkte rand. Zo slingeren ranken met bladeren en besjes zich om het tafeltje heen. Lees meer